วิชาที่ผมชอบ Discrete-Time Signal Processing วิชาที่ 1

06ก.พ.08

ไหนๆเขียนเรื่องตัวเอง ตอนเรียนที่เกษตรแล้วก็ว่าด้วยเรื่องวิชาที่เรียนแล้วชอบไล่จากปีสุดท้ายมาปีแรก

Discrete-Time Signal Processing-> คิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เรียนวิชาแบบนี้เพราะโง่มากตอนเรียน ต้องไปขอให้อาจารย์เซ็นต์ให้ถึงได้เรียนเพราะเป็นวิชาที่ ค่อนข้างใหม่มากในสมัยนั้นเป็นเรื่องต่อจาก Signal Processing
อาจารย์ชื่อ ศ. ดร. วุฒิพงศ์ อารีกุล (Asst. Prof. Dr. Vutipong Areekul) อาจารย์เพิ่งกลับใหม่ๆเลยตอนนั้นเป็นคนที่มีวิธีการสอนแบบที่ผมไม่เคยเรียนมา

ตลอดสี่ปีที่ ผ่านมา ท่านจะเริ่มด้วยการเขียนปรัชญาบนกระดานทุกวันวันละเรื่อง แล้วก็เล่าให้ฟังเกี่ยวกับเรื่องปรัชญาข้อนั้นเป็นเวลาสิบถึงสิบห้านาทีหลังจากนั้นก็จะเข้า บทเรียน การเรียนก็จะไม่ได้สอนแบบซัดกันด้วยวิชาการ สมการ จนสมองระเบิดเหมือนที่เคยเจอมา แต่จะมีวิธีอธิบายที่ละเมียดละไมฟังแล้วแสนเพลิน หลังคาบเรียนก็จะให้การบ้านไปทำ โดยเก็บคะแนนจากการส่งการบ้านด้วยทำให้นิสิตไม่วิตกจริตว่าตูจะสอบตกไหม เพราะทำการบ้านส่งครบ และไม่ลอกกัน ย้ำไม่ลอกกัน จะมีคะแนนอยู่ในกระเป๋าให้อุ่นใจแต่ถ้าโดนจับได้ว่าลอกกันหัวขาดทันทีดังนั้นเวลาทำการบ้าน แล้วทำไม่ได้ต้องไปอาศัยแรงบันดาลใจจากอาจารย์โดยตรง หรือไม่ไหวจริงๆก็ อ่านของคนอื่นแล้วพยายาม process ด้วยวิธีที่แตกต่างจึงจะรอด

ที่ผมประทับใจคืออาจารย์จะสอนวิธีดำเนินชีวิตควบคู่ไปกับการสอนหนังสือทำให้ ผมซาบซึ้งและนำเอาคติเหล่านั้นที่ผมสามารถทำได้มาใช้จวบจนถึงทุกวันนี้ และอาจารย์เป็นคนที่ทำให้ผม แอบคิดในใจว่าผมน่าจะเรียนต่อโทด้าน ไฟฟ้า(แอบนะแต่ทำไม่ได้เพราะมันสมองไม่ถึง) เป็นอาจารย์ที่ทำให้คณิตศาสตร์เป็น เรื่องสนุก เรียนแล้วกล้าคิดตาม หรือเรียกง่ายๆว่าเรียนแล้วคลื่นตรงกัน

เรื่องที่ประทับใจตอนอาจารย์เล่าคือเรื่องกรรม เด็กๆอาจารย์ชอบแกล้งแมวด้วยการนำแมวไปใส่ในกล่องแล้วโยน เล่นแล้วดูว่ามันจะเป็นอย่างไรเพราะถ้า ไม่ใส่กล่องแมวจะสามารถกลับตัวได้ พอใส่กล่องก็จบข่าวครับแมวบาดเจ็บ ตอนหลังอาจารย์มาสอนที่ภาคแล้วตึกที่ภาคกลางคืนดึกๆจะปิดเหลือทางออก ทางเดียวคือด้านหลัง ประตูด้านหลังจะสามารถเอาบันไดออกได้ วันนั้นยามก็ทะลึ่งเอาบันไดออก อาจารย์ก็ไขประตูออกมา พบว่าบันไดหายไป แต่ทำไงดี อยากกลับบ้าน ลองกะดูด้วยสายตาความสูงจากปากทางกับพื้นน่าจะอยู่ในระยะที่กระโดดลงได้ อาจารย์แกเลยตัดสินใจโดดลงมา ไอ้ที่มองน่ะไม่เท่าไหร่ครับ แต่จริงๆแล้วสูงเกือบห้าเมตร กระโดดลงพื้นปูนจากความสูง 5 เมตรไม่ต้องพูดครับ ก้นกระแทกอย่างแรง เดินไม่ได้ไปหลายวัน จากนั้นแกคิดขึ้นมาได้ว่ามันน่าจะเกี่ยวกับที่แกแกล้งแมวไว้ตอนเด็กๆ ดังนั้นกรรมไม่ต้องรอนานครับมาให้เจอกันเร็วเลยสมัยนี้

ปัจจุบันยังคิดถึงอาจารย์ทุกครั้งที่ได้ยินเกี่ยวกับ Digital Signal Processing ครับ

Advertisements


One Response to “วิชาที่ผมชอบ Discrete-Time Signal Processing วิชาที่ 1”

  1. บังเอิญ search เจอ เพราะต้องหารูปอ. วุฒิพงศ์ไปใส่เว็บ มา confirm ว่าอ.เรื่องเล่าเยอะจริงครับ เห็นด้วยมากๆ เลย


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: